İnsanlar terapiye geldiklerinde genellikle ilk söyledikleri şey değişmek istedikleridir. Değiştirmek istedikleri bazen işleri olur, bazen arkadaşları, bazen de sıkışıp kaldıklarını düşündükleri hayatları… Onlara göre mutlu olmanın önündeki temel engel, o değişimin bir türlü gerçekleşmemesidir.

Terapiye ilk geldiklerinde kimisi hedefine ulaşmıştır, kimisi ulaşamamıştır. Ama son cümle genellikle aynıdır:

“Bir şey eksik.”

Her yol denenmiştir ama o eksik bir türlü giderilememiştir. Onlarla birlikte o eksiği ararken bu cümleyi o kadar çok duydum ki zamanla şunu fark ettim: Eksik, bir yerde, bir kişide ya da belirli bir zamanda değildi. Bir yandan her yerdeydi, bir yandan da hiçbir yerde. Çoğu zaman mesele, nerden ilerleyeceğini bilmemekti. Belki de bu yüzden onu ne kadar ararsak arayalım, tam olarak bulamıyorduk. Çünkü insan, neyi değiştirmek istediğini düşündükçe yolunu sadece o değişimin içinde bulacağını sanıyor halbuki değişim tek yönlü değildir, tek bir sebebe bağlı değildir; bazen eksiklik sandığımız şey, aslında hayatın kaçınılmaz bir parçası oluyor ve onu tamamen yok etmeye çalışmak aslında asıl sorunu oluşturuyor. Bu noktada belki de önemli olan o eksikliği ortadan kaldırmak değil; onunla nasıl yaşayacağımızı öğrenmektir. En büyük değişim onu kontrol etmeye çalışmak değil bazen kabul etmektir. Kendi yönünü fark ettikçe ve sorumluluğunu üstlendikçe, insan yolunu bulduğunu hissediyor.

Değişim dediğimiz şeyi alında bir yolculuk gibi düşünmek gerekiyor. Bu yolculuğa sağlam bir zeminle başlamak ise çok önemlidir. Bunun yolu danışanın terapi odasına girdiği andan itibaren kendini güvende ve kabul edilmiş hissetmesinden geçer. Çünkü insan kendini güvende hissetmediğinde, üzerine kurulan hiçbir şey uzun süre ayakta kalamaz. Zemin kaygan olduğunda, üzerine kurulan her şey doğal olarak sarsılır. İnsanda içten içe kendini güvende hissetmediğinde, attığı adımlar yarım kalır.

Güven duygusu, sandığınızdan çok daha erken oluşur; anne rahmine düştüğünüz andan itibaren şekillenmeye başlar. Bazen tek bir olay onu zedeler, bazen de yaşadıklarınızın sessiz toplamı. Dışarıdan bakıldığında küçük görünen anlar bile iç dünyanızda büyük izler bırakabilir.

Her insan terapiye bir hikâyeyle gelir. Her hikâye aslında kendi içinde bir yolculuktur. Bende insanların yolculuğuna bir yerlerde dahil olup onlara eşlik etmeye başladığımda, danışanların dönüşümünü izlerken bu sürecin hep bir parçası olmak istediğimi fark ettim.

Bu yüzden, danışanların hikâyelerinin tıkandığı yerlerde hayatlarına misafir olmak, onların yolculuğuna eşlik etmek, işimin en sevdiğim yanı oldu. İnsan kendini bazı yerlerde kabul edilmiş ve gerçekten güvende hissettiğinde… İşte o noktada bir şeyler değişmiyor yalnızca, içten içe dönüşmeye başlıyor…

Terapiye ve İnsana Bakış Açım